Financieel Dagblad: ‘Er is niemand die zegt: waarom doe je dit, is het wel nodig’

Aart Bos (58) vertrok als partner bij BoerCroon om zich bij de ngo MasterPeaceEuropa op meer maatschappelijke kwesties te richten

 


Kantelpunt

‘Kantelpunt’ is een rubriek waarin mensen vertellen over een belangrijk moment in hun leven en loopbaan.

Lees eerdere afleveringen uit deze rubriek

‘Mijn vrouw Marcella en ik komen allebei uit Waddinxveen en we zijn 34 jaar getrouwd. Zij heeft in de eerste jaren al tegen mij gezegd: ‘Wat je gaat worden en hoeveel je verdient, het maakt me niet uit, als je maar niet chagrijnig thuiskomt’.’

 


     Foto: Mark Horn voor het Financieel Dagblad

 

‘Vijftien jaar heb ik voor Boer & Croon gewerkt. Daar gaf ik leiding aan NeXtrategy, een onderdeel met focus op innovatie, technologie, strategie en leiderschap. Ik was partner. Met ceo’s ging ik weleens een week door de Zuid-Afrikaanse natuur. Geen mobiel, geen horloge. Dan werd de ‘waaromkant’ van het leven besproken. Daar leren mensen van. En zo in de enorme natuur, teruggewezen op zichzelf, ervaren ze dat ze een klein onderdeel zijn van een groot geheel. Bovendien bouw je ook nog een netwerk op.’

‘De contracten voor partners bij Boer & Croon zijn telkens voor twee jaar. In 2011 had ik een contractbespreking. Toen hoorde ik mezelf zeggen dat ik mijn contract niet ging verlengen. Ik was niet van plan om op te zeggen maar intuïtief wist ik: ik wil maatschappelijk bezig zijn.’

‘Op vakantie in Bali, in het zwembad, nam ik het besluit, samen met Marcella. Ik had een aantal aanbiedingen, ook van bedrijven, maar ik ging naar MasterPeace. Dat is een nieuwe ngo. Met muziek, kunst en sport brengt MasterPeace mensen bij elkaar. We willen dat mensen de dialoog aangaan en zo lokaal perspectief creëren. Want gebrek aan perspectief is een grote oorzaak van extremisme en polarisatie. Positief en onpartijdig, dat zijn de voorwaarden van MasterPeace.’

‘Het is gaaf om een nieuw type ngo op te bouwen. We zijn een stichting en krijgen geen subsidie, dus we zijn geen uitvoeringsinstantie van Buitenlandse Zaken.’

‘MasterPeace wil verbinden. Een voorbeeld: overal op de wereld worden er muren neergezet. Wij hebben projecten om die muren dan te schilderen. Dat brengt de mensen bij elkaar.’

 


     Foto: Mark Horn voor het Financieel Dagblad

 

‘Ik vind mezelf geen idealist. Tot 1992 werkte ik bij Philips, onder andere als cfo bij dochter Circle Software Group. Op het journaal hoorde ik van ceo Jan Timmer dat we, en dus ook ik, niet meer strategisch waren. Want alle IT- en telecomactiviteiten werden verkocht aan het Amerikaanse Digital Equipment.’

‘In Europa werkten er 3.000 man voor dat bedrijf. Wij wilden hier in Nederland met vijftig man groeien. Het bestuur uit de VS wilde bezuinigen. Dus moesten er hier dertig man uit. Dat kon ik niet.’

‘Ik heb genoeg mensen ontslagen, maar dat was dan altijd in het belang van de organisatie. Wat het management hier wilde, was enorm onlogisch. Het was louter cijfermatige sturing, en daar geloof ik niet in. Dus heb ik toen zelf ontslag genomen, want ik zou de mensen toch niet meer hebben kunnen motiveren.’

‘Je moet integer zijn. Dat vind ik dus meer realistisch dan idealistisch. Ik snap het stempel wel, omdat ik bij MasterPeace zit. Maar er zijn twee miljard mensen die leven van minder dan $ 2 per dag. Er is honger, terwijl de Wereldgezondheidsorganisatie zegt dat het geen voedselprobleem is, maar een logistiek probleem. Ben ik dan een idealist of een realist als ik daar wat aan wil doen?’

‘Bovendien zoek ik het altijd bij mezelf. Ik heb gevoetbald in Waddinxveen en ben er ook trainer geweest. En ik heb er altijd een bloedhekel aan mensen die zeggen: ‘het ligt aan de scheids’, of ‘het is de schuld van het veld’. Het wijzen naar die externe factor, daar heb ik helemaal niets mee.’



     Foto: Mark Horn voor het Financieel Dagblad

 

‘We werken met een omgekeerde piramide. We hebben vijftien mensen met een salaris. Dat is een virtueel team: ze zitten in Caïro, in Amsterdam, in Tbilisi en Mexico-Stad. We spreken elkaar via Skype en Facetime. Dan hebben we nog 500 mensen in een clubstructuur. Dat is de kern van vrijwilligers die helpen met initiatieven, zoals het schilderen van de muren. En zij bereiken weer 50.000 man.’

‘Dat gaat van dialogen met drugskartels in Mexico-Stad tot het bereiken van jongeren in de wijk Feijenoord in Rotterdam-Zuid. Want het belangrijkste is dat we de jongeren erbij betrekken. In Nederland is Diggy Dex één van onze ambassadeurs. Hij gaf masterclasses in asielzoekerscentra. Tijdens het bevrijdingsfestival trad hij op, in Den Haag. Op het podium met een aantal jonge statushouders. Daar stonden ze dan, die jonge asielzoekers, een optreden te geven voor 40.000 mensen op het Malieveld.’

‘Eigenlijk doe ik hetzelfde werk als ik deed bij Boer & Croon. Het gaat om bouwen en verbinden, en het herkennen van talent, het ontwikkelen van leiderschap. Alleen het product is anders. En het geld. Behalve het geld zijn alle andere variabelen beter dan wat ik eerst had. Ik ben nu 58 en denk steeds in termijnen van twee jaar. Maar ik zie mezelf hier niet meer weggaan.’

Bron: Financieel Dagblad